creationist

سوسک بمب افکن حشره ای است که تحقیقات زیادی درباره آن انجام شده است. ویژگی قابل توجه ای که این حشره دارد این است که از روشهای شیمیایی برای محافظت از خود در برابر دشمنان استفاده می کند. حشره در لحظه های خطر برای دفاع از خود پراکسید هیدروژن و هیدروکینون را که در بدنش ذخیره شده است به طرف دشمن پرتاب می کند. قبل از شروع نبرد، ساختارهای بخصوصی که موضع ترشحی نامیده می شوند ترکیبی از این دو ماده شیمیایی را می سازند . این ترکیب در محفظه جداگانه ای که محفظه ذخیره شده نامیده می شود قرار می گیرد. این قسمت به قسمت دومی متصل است که محفظه انفجار نامیده می شود. این دو قسمت توسط عضله تنگ شونده از یکدیگر جدا شده اند. هنگامی که حشره ها با خطر مواجه می شوند، درحالی که به طور همزمان عضله های تنگ شونده را شل می کنند، ماهیچه های محفظه انفجار را که احاطه کرده است فشرده و باعث می شود تا مواد شیمیایی موجود در اتاق ذخیره، به سمت اتاق انفجار منتقل شود.
مقدار زیادی حرارت رها شده و تبخیر صورت می گیرد. بخار رها شده و گاز اکسیژن فشار را بر روی دیواره های محفظه انفجار می بندند و این ماده شیمیایی به سمت دشمن از طریق دریچه ای که به بیرون از بدن سوسک منتهی می شود پرتاب می گردد.
برای محققان باعث شگفتی است که چگونه یک حشره قادر است بدون انکه ضرری شامل حالش شود مکانیسم پرقدرتی را در خود نگه داری کند تا به اندازه کافی برای چکاندن ماشه ماده شیمیایی قوی باشد. هیچ شکی نیست که وجود و کارکرد این مکانیسم پیچیده تر از آنست که به خود حشره نسبت داده می شود. همچنین موضوع این مسئله سر بحث است که چگونه سوسک بمب افکن چنین دستگاهی را در بدن کوچک خود که در حدود 2 سانتی متر است جای می دهد در حالی که افراد متخصص آنرا فقط می توانند در آزمایشگاه ها تولید کنند.
تنها حقیقت بارزی که می توان از این مطلب استنتاج کرد این است که حشره نمونه ملموسی از رد فرضیه تکامل می باشد زیرا برای یک چنین مکانیسم شیمیایی پیچیده ای غیر ممکن است که توسط یکسری تغییرات تصادفی شکل گرفته و به نسل بعد انتقال داده بشود. حتی یک نقص کوچک یا عیب در قسمتی از این دستگاه می تواند حیوان را بی دفاع کرده به طوری که خیلی زود کشته ویا منفجر شود. بنابراین تنها توضیح این است که سلاح شیمیایی در بدن حشره یکدفعه و بدون هیچگونه نقص به وجود آمده است. 

اجازه بدهید به چشم برگردیم. داوکینز ¹ و هیچینگ ² بیش از حد با این ارگان پیچیده کلاسیک برخورد می کنند. هیچینگ در گردن زرافه ³ بیان کرده است که

این کاملا آشکار است که اگر کوچکترین چیز به اشتباه به یک مسیر برود_ اگر قرنیه تیره باشد یا مردمک در بزرگ کردن ناموفق باشد یا لنزها مات شوند یا فوکوس کردن به اشتباه برود_  سپس یک شکل قابل تشخیص شکل داده نمی شود. خواه چشم بصورت کلی عمل کند یا اصلا عمل نکند. بنابراین آن چطور آمد تا به کندی، یکنواخت، بهبود های داروینی بسیار کوچک را تکامل دهد؟ آیا این باورکردنی است که هزاران هزار جهش ⁴ با شانس خوب منطبق اتفاق افتاد برای اینکه لنزها و شبکیه که نمی توانند بدون دیگری کار کنند به صورت همزمان تکامل یافتند؟ چه ارزش بقایی می توانست وجود داشته باشد در چشمی که نمی توانست ببید؟

داوکینز متشکر است که هیچینگ دوباره ساز خودش را می زند، فرصت را از دست نمی دهد:

این عبارت را  در نظر بگیر که « اگر گوچکترین چیزی به اشتباه رود... اگر فوکوس کردن به اشتباه رود تصویر تشکیل نمی شود» چیزهای عجیب نمی تواند از 50/50 دور باشد که تو درحال خواندن این کلمات از میان لنزهای عینک هستی. آنها را بردار و به اطراف نگاه کن. آیا تو موافق هستی که« تصویر قابل تشخیص تشکیل نمی شود.» ؟.. (هیچینگ) همچنین بیان می کند که مثل اینکه آشکار است که لنزها و شبکیه نمی توانند بدون دیگری کار کنند؟ براساس چه مدرکی؟ بعضی نزدیک من یک عملکرد آب مروارید در دو چشم داشته است. او هیچگونه لنزی در چشمهایش اصلا ندارد. بدون عینک ها او حتی نمی توانست شروع به بازی تنیس روی چمن کند یا با یک تفنگ نشانه گیری کند. اما او مرا مجاب کرد که با یک چشم بدون لنز بسیار بهتر از این خواهد بود که هیچ چشمی نداشته باشد. تو می توانی بگویی که درحال قدم زدن به داخل دیوار یا شخص دیگر هستی. اگر تو یک جانور وحشی باشی، تو می توانستی مطمئنا چشمهای بدون لنز را به کار ببری تا شکل در حال جلوه یک درنده را ردیابی کنی یا جهتی که آن نزدیک می شد.

بعد از حمله کردن به هیچینگ_ به علاوه دانشمندان ریچارد گلد اشمیت ⁵ و استفان جی گولد ⁶_  درباره نگران بودن برای پیچیدگی چشم داوکینز به تفسیر استدلال چارلز داروین ⁷ درباره باورپذیری تکامل چشم بر می گردد.

بعضی از جانوران تک سلولی یک نقطه حساس به نور با یک تعداد رنگیزه پشت آن دارند. پرده از آمدن نور از یک جهت محافظت می کند که به آن مقداری ایده می دهد که نور از کجا می آید. در بین جانورهای پرسولی... سلول های حساس به نور که پشت آن رنگیزه است در یک فنجان کوچک ⁸ قرار داده می شود. این اندکی توانایی جهت یابی بهتری می دهد. ... حالا اگر تو یک فنجان را خیلی عمیق بسازی و پهلوها را بیش از حد بچرخانی، سرانجام تو موفق خواهی شد که یک دوربین بدون لنز با سوراخ پین بسازی.... زمانی که تو یک فنجان برای یک چشم داری، تقریبا هر تحدب مبهمی، شفاف مبهم یا حتی ماده نیم شفافی در طی باز کردنش یک بهبود به خاطر خصوصیاتش که اندکی شبیه لنز است، ایجاد خواهد کرد. بار اول چنین پروتولنز خامی وجود دارد، یک سری متوالی از بهبودی به وجود می آید، آن را ضخیم می کند و شفاف و با اعوجاج کم می سازد، روند در آنچه که ما می توانیم به عنوان یک لنز صحیح تشخیص دهیم صعود می کند.

ما توسط داوکینز و داروین دعوت شدیم تا معتقد باشیم که تکامل چشم گام به گام در طی یک سری از میانه های پذیرفتنی در افزایش های بی نهایت کوچک پیشرفت کرد. اما آیا آنها بی نهایت کوچک هستند. به یاد بیاور که نقطه حساس به نور که داوکینز به عنوان نقطه شروع می گیرد یک دسته از عوامل را نیاز دارد که شامل 11-cis-retinal و روداپسین ⁹ می شود برای اینکه عمل کند. داوکینز به آنها اشاره نمی کند. و فنجان کوچک از کجا آمد؟ یک گلوله از سلولها – از فنجانی که باید ساخته شود- تمایل دارد تا گرد شود مگر اینکه در شکل صحیح با پشتبیانی مولوکولی  نگه داشته شود. در واقع یک دوجین از پروتئین های پیچیده وجود دارد که در نگهداری شکل سلول شامل می شود و دوجین ها بیشتر از ان هستند که ساختار خارج سلولی را کنترل کنند در فقدانشان شکل یک تعدادی از حباب های صابونی را می گیرند. آیا این ساختارها جهش های تک قدمی را نشان می دهند؟ داوکینز به ما نگفت که شکل فنجانی به ظاهر ساده به وجود آمد؟ و گرچه او به ما اطمینان داد که ماده نیم شفاف یک بهبود می باشد ( به یاد آور که هیکل اشتباها فکر می کرد که تولید سلولها بسیار آسان می باشد زمانی که آنها مطمئنا فقط لامپ های ساده بودند)، به ما گفته نمی شود که چقدر مشکل است تا یک لنز ساده تولید شود. مختصرا، توضیح داوکینز  تنها به سطح آنچه که آناتومی ماکروسکوپیک نامیده می شود مربوط می شود.

هر دوی داوکینز و هیچینگ تمرکزشان را گمراه کرده اند. چشم یا حقیقتا هر ساختار زیستی بزرگی شامل یک تعداد از سیستم های گسسته می شود. عملکرد شبکیه تنها درک نور است. عملکرد لنز جمع کردن نور و تمرکز آن است. اگر یک لنز همراه با یک شبکیه به کار برده شود عملکرد شبکیه بهبود داده می شود اما هردو شبکیه و لنز می توانند با خودشان کار کنند. به طور مشابه، ماهیچه هایی که لنز را متمرکز می کند یا عملکرد چشم را به عنوان دستگاه تمرکز می گرداند، می تواند برای بسیاری از سیستم های متفاوت به کار برده شود. درک نور توسط شبکیه وابسته به آنها نیست. مجراهای اشک و پلک ها نیز ساختارهای پیچیده هستند اما قابل تفکیک از عملکرد شبکیه هستند.

استدلال هیچینگ آسیب پذیر است چون او یک سیستم مجمتع را از سیستم هایی برای یک سیستم تنها اشتباه می کند و داوکینز صحیحا قابلیت تفکیک اجزا را نشان می دهد. داوکینز گرچه به آسانی سیستم های پچیده را به سیستم های پیچیده اضافه می کند و آن را یک توضیح می نامد.

1- Dawkins

2- Hitching

3- The Neck of the Giraffe

4- mutation

5- Richard Goldschmidt

6- Stephen Jay Gould

7- Charles Darwin

8- little cup

9- rhodopsin

آثار فسیلی منشأ اصلی برای آن کسانی است که به دنبال مدرکی برای تکامل می باشند. وقتی که فسیل ها با دقت و بدون پیش داوری بررسی شدند، فرضیه تکامل ترجیحا تکذیب شد تا اینکه از آن دفاع بشود. با این وجود تعبیرات گمراه کننده فسیل ها از سوی تکامل گرایان و بازنمایی تعصب آمیزشان برای عموم ، به بسیاری از افراد این احساس را داد که آثار فسیلی، درواقع، از فرضیه تکامل پیروی می کند.

حساسیت برخی از یافته ها در آثار فسیلی با هر نوع تعبیری، آن چیزی است که برای اهداف تکامل گرایان به بهترین شکل کافی است. در اکثر مواقع فسیل هایی که از زیر زمین به بیرون کشیده شدند برای شناسایی موثق رضایت بخش نبوده اند. این فسیل ها معمولا از تکه های استخوانی ناقص و از هم پاشیده می باشند. به همین علت، خیلی راحت است که اطلاعات در دسترس را غیر عادی جلوه کنیم و و از انها آنطوری که مطلوب است استفاده کنیم. شگفت نیست که بازسازی های انجام شده نمونه ها و نقاشی ها که توسط تکامل گرایان بر اساس فسیل های باقی مانده ساخته شده بود تماما از روی کنجکاوی برای تایید نظریه های تکاملی مهیا شده بود. از آنجایی که مردم به راحتی تحت تاثیر اطلاعات بصری قرار می گیرند، این گونه مدلهای بازسازی شده خیالی جهت متقاعد کردن آنها در این که این موجودات واقعا در گذشته وجود داشته اند به کار می رفت .

محققان تکامل گرا موجوداتی شبیه انسان را ترسیم کردند که معمولا با تکه دندان، آرواره های پایینی و یا استخوان بازو  آنها را نشان می دادند و آنها در معرض عموم چنان احساس برانگیز جلوه می دادند که گویی با تکامل انسانی ارتباطی داشته است. این نقاشیها نقش بزرگی در ایجاد تصور انسان اولیه در اذهان بسیاری از مردم به وجود آورد. مطالعاتی که براساس بقایای استخوانها می باشد فقط قادرند ویژگی های کلی را در خصوص انسان نشان دهند. جزئیات بارز، در بافتهای نرم می باشد که به سرعت در طی زمان محو می شوند. بافتهای نرمی که با کنجکاوی تفسیر می شوند، همه چیز را در حیطه تخیلات بازسازنده امکان پذیر می کند. ارنست آ. هوتن (Ernest A. Hooten) از دانشگاه هاروارد این حالت را به شرح ذیل توضیح می دهد:

تلاش برای مرمت کردن قسمت های نرم حتی کار خطرناک تری را به دنبال دارد. لبها، چشمها، گوشها و حتی نوک بینی هیچگونه سرنخی را در اجزای استخوانی نهفته به جای نمی گذارد. شما می توانید با امکانات یکسان بر روی جمجمه یک نئاندرتالوئبد (Neanderthaloid)، ویژگی های یک شامپانزه یا خطوط چهره یک فیلسوف را قالب ریزی کنید. مرمت های ادعاشده بر روی انواع گونه های قدیمی انسان ارزش علمی بسیار کمی دارد، چنانچه اصلا ارزش علمی داشته باشد، و احتمالا تنها برای گمراه کردن عوام به کار می رود. .. بنابراین به این بازسازیها اعتماد نکنید.     

فرضیه تکامل نشان می دهد که تکامل موجودات به موجودات دیگر به تدریج و مرحله به مرحله طی ملیونها سال صورت گرفته است. استنباط منطقی که از یک چنین مدعایی می توان گرفت این است که موجودات زنده غول پیکری که " گونه های انتقالی " نامیده می شوند می بایستی در طول دوران انتقال، زندگی می کردند. همانطور که تکامل گرایان ادعا می کردند، تمام موجودات زنده که مرحله به مرحله از یکدیگر تکامل یافتند، تعداد و تنوع این گونه های انتقالی می بایستی طی ملیون ها سال بوده باشد.

اگر چنین موجوداتی واقعا زندگی می کردند آنگاه می بایستی بقایای آنها در هر گوشه می دیدیم . در واقع اگر این نظریه درست باشد تعداد گونه های انتقالی بینابین می بایستی بیشتر از تعداد حیوانات زنده امروزی باشد و بقایای فسیلی آنها می بایستی در سراسر جهان فراوان یافت شود.

از زمان داروین، تکامل گرایان به جستجوی فسیلها پرداختند و نتیجه آن برای آنها شکستی خرد کننده بود. در هیچ جای دنیا نه در زمین  و نه در اعماق دریا هرگز هیچ نوع گونه انتقالی بینابینی در میان هیچ دو موجودی پیدا نشد.

داروین خود کاملا از نبود چنین گونه های انتقالی باخبر بود. بزرگترین آرزوی او این بود که این گونه ها در آینده کشف شوند. او علی رغم امید هایش متوجه شد که بزرگترین مانع این فرضیه، از دست رفتن گونه های انتقالی است. به همین علت او در کتابش با نام منشا موجودات می نویسد:

چرا ما، اگر موجودات از موجودات دیگری به طریقه تغییرات تدریجی به وجود آمده اند، نباید همه جا گونه های انتقالی فراوان را ببینیم؟ چرا همه طبیعت همانطور که به خوبی آنرا می بینیم، به جای موجودات در اختلال بسر نمی برد؟... اما از آنجایی که فرضیه گونه های انتقالی فراوان می بایستی وجود داشته باشد، چرا نمی توانیم تعداد بیشماری از آنها را که در پوسته زمین حک شده اند پیدا کنیم؟... اما در ناحیه میانی، با داشتن شرایط بینابین حیات، چرا نمی دانیم که چگونه می توان انواع آنها را پیدا کرد؟  این مسئله مدتهاست که سر ما را گیج کرده است.

داروین حق داشت که نگران باشد این مسئله، تکامل گرایان دیگر را نیز آزرد. دیرین شناس مشهور بریتانیایی، درک وی آجر  ( Dreck V. Ager) این واقعیت نامطلوب را پذیرفته است که:

این نکته نشان می دهد که اگر ما آثار فسیل ها را بطور جزئی بررسی کنیم، چه در ترتیب مقاطع و چه موجودات، دوباره و دوباره متوجه خواهیم شد که تکامل تدریجی نبوده بلکه فوران ناگهانی یک گروه به قیمت گروه دیگر بوده است.

وقفه در آثار فسیلی نمی تواند توسط خواب و خیال در این که فسیل ها به اندازه کافی از زیر خاک بیرون کشیده نشده اند و یا این که فسیل های گم شده روزی پیدا خواهند شد، تأویل شود. یکی دیگر از تکامل گرایان دیرین شناس، تی نویل جورج ((T. Neville George این علت را توضیح می دهد:

هیچ احتیاجی نیست که دیگر به خاطر کمبود آثار فسیلی عذری داشته باشیم. فسیل ها تقریبا در برخی از مسیر ها به طور غیر قابل کنترلی، غنی بوده و اکتشافات تندتر از تلفیق... با این وجود آثار فسیلی در اصل همچنان به ایجاد فاصله هایش ادامه خواهد داد.      

اینم نسخه دومش که باز م مکنه غلط ترجمه داشته باشه اما خب بهترش کردم

pdf

خفاش ھا